De eerste regels uit mijn nieuwe boek DOOR DE OGEN VAN EEN VOGEL: 

‘Kijken wij nog ongedwongen? Of kijken wij bezonnen? Kijken we kritisch genoeg: wat is waar en wat niet? Dat wordt het kernpunt, uitzoeken hoe het zou zijn. Of kijken door de ogen van een vogel. Om binnen te dringen in de vogel, jezelf in gedachten door de ogen van de ander te kunnen zien. Om van daaruit te kijken naar wat we nog niet weten. Om verder en dieper te denken. Het stelt ons in staat om vragen te stellen. Wat voelen ze, wat zien ze, hoe denken ze? En... hoe denken ze over ons? Wie zich in vogels verdiept, leert goed kijken, én leert veel essentieels over de wereld, over zichzelf en over de anderen. Van ecologie en cultuur leren we dat alles een natuurlijke oorzaak heeft. Zodra je dat doorhebt, stel je de meest fundamentele vragen. Wij zijn een dier, gebonden aan de duistere weefsels van tijd en energie, bewust van onszelf. We zijn een onderdeel van het leven op deze planeet, geen uitzonderlijk schepsel. Overal om ons heen zijn talloze andere levensvormen. Elke denkbare niche is bezet, elke soort is aangepast aan de eigen leefomgeving. In het gefladder van vogels wrijven melancholie en schoonheid tegen elkaar, tot er een vonk van levenslust ontstaat die de wereld voelbaar maakt.’